Osteochondrose is een distrofichesko-degeneratieve ziekte van het kraakbeenweefsel van tussenwervelgewrichten, die tot hun vernietiging leidt. Lokalisatie van osteochondrose in de wervels van de thoracale wervelkolom wordt thoracale osteochondrose genoemd. Vergeleken met osteochondrose van andere lokalisatie - cervicale of lumbale - wordt thoracale osteochondrose minder vaak gediagnosticeerd, wat te wijten is aan de anatomische kenmerken van de structuur van de borstkas. Het is een relatief statische structuur waarbij de mobiliteit van de wervelkolom zelf relatief laag is - dienovereenkomstig is de kans op letsel minimaal, zelfs met een actief pathologisch proces in de tussenwervelschijven. In het recente verleden, toen de diagnostische mogelijkheden beperkt waren, werd thoracale osteochondrose beschouwd als het voorrecht van uitsluitend oudere patiënten. Nu wordt het niet alleen op jonge leeftijd ontdekt, maar zelfs in de kindertijd.
Waarom ontstaat thoracale osteochondrose?
Onder de oorzaken van thoracale osteochondrose moet het volgende worden benadrukt:
- pathologieën van de wervels en tussenwervelschijven - zowel erfelijk als verworven als gevolg van verschillende factoren;
- aandoeningen van de bloedtoevoer naar de wervelkolom;
- overmatige of irrationele fysieke belasting van de wervelkolom (tijdens sporten of door zwaar lichamelijk werk);
- aandoeningen van het mineraalmetabolisme in het lichaam, tekort aan bepaalde micro-elementen;
- sedentaire levensstijl, sedentaire beroepsactiviteit;
- zwakte van de rugspieren, resulterend in een verkeerde houding en een irrationele verdeling van de belasting op de wervelkolom;
- verwondingen.
Bovendien zijn er een aantal factoren die tijdens het chronische beloop een exacerbatie van de ziekte kunnen veroorzaken:
- trauma;
- stress, overmatige nerveuze spanning;
- onderkoeling van het lichaam - zowel algemene als lokale onderkoeling van de rugspieren;
- fysieke vermoeidheid.
Waarom is thoracale osteochondrose gevaarlijk?
Osteochondrose van de thoracale wervelkolom is een ziekte die gepaard gaat met significante pathologische veranderingen in de wervels en tussenwervelgewrichten. Dienovereenkomstig is het eerste gevolg van een dergelijke ziekte de vernietiging van de structuren die de wervelkolom vormen. Het resultaat hiervan kan scoliose zijn, pathologieën van het ademhalingssysteem (longontsteking, pneumosclerose), stoornissen in de bloedsomloop van inwendige organen, ziekten van het bovenste maagdarmkanaal (pancreatitis, cholecystitis). De negatieve gevolgen van thoracale osteochondrose kunnen zich ook uitstrekken tot het urogenitale systeem. Het aanhoudende pijnsyndroom, kenmerkend voor osteochondrose, vermindert de kwaliteit van leven en kan zich ‘vermommen’ als andere ziekten, wat onjuiste diagnoses en behandeling veroorzaakt.
Hoe manifesteert thoracale osteochondrose zich?
Bij thoracale osteochondrose zijn de symptomen vrij karakteristiek:
- pijn - treedt op wanneer een persoon lange tijd in dezelfde positie zit, maar ook tijdens bewegingen, zwaar tillen en fysieke activiteit. Gekenmerkt door een doffe, constante pijn in het gebied van de schouderbladen, evenals pijn bij het heffen van uw armen;
- intercostale neuralgie;
- gevoel van beklemming op de borst, waardoor diep ademhalen moeilijk wordt;
- verminderde gevoeligheid bepaalde delen van de huid;
- paresthesie - gevoel van “kruipend kippenvel” op de huid, brandend, tintelend;
- daling van de temperatuur bepaalde gebieden op de huid;
- daling van de temperatuur voet huid, jeukend gevoel, branderig gevoel in hen;
- spijsverteringsstoornissen.
Er zijn twee hoofdtypen pijnsyndroom die gepaard gaan met osteochondrose van de thoracale wervelkolom: dorsalgiyu (langdurige pijn in het gebied van het aangetaste tussenwervelkraakbeen) en dorsago (intense paroxysmale pijn, gepaard gaand met spierspasmen en moeite met ademhalen).
Kenmerkend voor osteochondrose van de thoracale wervelkolom is de zogenaamde gastro-syndroom - epigastrische pijn die niet geassocieerd is met maaltijden, tijdstip van de dag of het jaar.
Graden van thoracale osteochondrose
In de klinische praktijk zijn er 4 graden van osteochondrose van de thoracale wervelkolom, afhankelijk van de mate van kraakbeenschade en de betrokkenheid van omliggende structuren bij het pathologische proces.
Thoracale osteochondrose van de wervelkolom 1e graad: de schijven tussen de wervels verliezen hun elasticiteit, worden iets dunner en er kunnen lokale uitsteeksels - uitsteeksels - verschijnen in de vezelige ringen van de schijven.
Thoracale osteochondrose 2e graads: Het dunner worden van de tussenwervelschijven vordert en de thoracale wervelkolom verliest stabiliteit. In dit stadium begint u last te krijgen van pijn, vaak gepaard gaand met neurologische symptomen: paresthesie, gevoelloosheid van de huid. Er kunnen scheuren verschijnen in de vezelige ring van de tussenwervelschijf.
Thoracale osteochondrose van de wervelkolom, 3e graad komt overeen met de vorming van een hernia tussen de wervels.
Thoracale osteochondrose 4 graden gekenmerkt door het volledige verlies van zijn schokabsorberende eigenschappen tussen de wervelschijf. De convergentie van de wervels wordt kritiek en het botweefsel begint te verslechteren. Vaten en zenuwen raken bekneld in de wervelkanalen, wat leidt tot aanhoudende neurologische symptomen, intens pijnsyndroom en stoornissen in de bloedsomloop.
Diagnose van thoracale osteochondrose
De diagnose van “thoracale osteochondrose” wordt gesteld op basis van een onderzoek van de patiënt, zijn onderzoek en onderzoek: radiografie en magnetische resonantiebeeldvorming. Röntgenonderzoek helpt bij het vaststellen van de lokalisatie van spinale laesies, en magnetische resonantiebeeldvorming helpt de diagnose te verduidelijken en de aanwezigheid van goedaardige en kwaadaardige neoplasmata uit te sluiten.
Een aantal symptomen van osteochondrose van de thoracale wervelkolom zijn niet-specifiek - dezelfde symptomen kunnen op andere ziekten duiden. Dit verklaart de vrij vaak voorkomende fouten bij de diagnose wanneer een patiënt bijvoorbeeld langdurig wordt behandeld voor pancreatitis als gevolg van pijn, waarvan de werkelijke oorzaak thoracale osteochondrose is. Daarom zijn uitgebreide diagnostiek en de betrokkenheid van gerelateerde specialisten - gastro-enterologen, longartsen - voor aanvullend onderzoek van de patiënt erg belangrijk.
Thoracale osteochondrose: behandeling
Gezien het feit dat herstel van vernietigd kraakbeenweefsel onmogelijk is, is een effectieve behandeling van thoracale osteochondrose alleen mogelijk in de beginfase van de ziekte, terwijl het kraakbeen zijn structuur nog niet heeft verloren. Daarom is het vooral belangrijk om tijdig een arts te raadplegen - wanneer de allereerste manifestaties van pathologie, rugklachten, lichte pijn, gevoelloosheid of verbranding van de huid verschijnen.
In de eerste stadia van de ziekte komt de behandeling neer op het nemen van niet-narcotische analgetica om pijn te verlichten en niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen, die de intensiteit van het ontstekingsproces in de weefsels verminderen en ook pijn elimineren. De nadruk bij de behandeling van de beginfase van osteochondrose van de thoracale wervelkolom ligt echter vooral op het gebruik van hondroprotektorov. Dit is de naam van een groep geneesmiddelen die bedoeld zijn om het normale metabolisme in kraakbeenweefsel te herstellen, wat resulteert in een verbeterd trofisme van kraakbeenweefsel en een vertraging van de vernietiging ervan.
Naarmate het pathologische proces vordert, worden niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen om ontstekingen te verlichten in de regel onvoldoende, wat de arts dwingt de therapie met glucocorticosteroïden aan te vullen. Bovendien kunnen diuretica aan de lijst met medicijnen worden toegevoegd om zwelling in de wortels van beknelde wervelkolomzenuwen te elimineren en daardoor de overeenkomstige neurologische symptomen en pijn te verlichten. De opname van krampstillende medicijnen in de therapie maakt het mogelijk om de spierspasmen te elimineren die gepaard gaan met osteochondrose van de thoracale wervelkolom.
Met de ontwikkeling van een hernia tussen de wervels en vernietiging van het botweefsel van de wervels verliest conservatieve behandeling zijn effectiviteit; het enige redelijke alternatief is een chirurgische behandeling van osteochondrose.
Fysiotherapie voor thoracale osteochondrose
Buiten perioden van exacerbatie levert fysiotherapie goede resultaten op. Methoden die effectief zijn voor osteochondrose van het thoracale gebied zijn onder meer:
- lasertherapie;
- magnetische therapie;
- tractie - zowel droog als nat;
- vacuümtherapie;
- acupunctuur;
- farmakopunktura.
Daarnaast omvatten populaire en effectieve fysiotherapeutische methoden voor thoracale osteochondrose massage en manuele therapie. Patiënten met thoracale osteochondrose moeten minstens tweemaal per jaar preventieve massagecursussen ondergaan. Tegelijkertijd moeten alle manipulaties zo zacht mogelijk zijn en uitsluitend buiten de perioden van exacerbatie worden uitgevoerd, om geen verergering van het pathologische proces te veroorzaken.
Therapeutische oefening voor thoracale osteochondrose
Een belangrijk onderdeel van de complexe behandeling van thoracale osteochondrose van de wervelkolom is fysiotherapie (fysiotherapie). Het doel van de oefeningen is om de mobiliteit van de tussenwervelgewrichten te herstellen, spierspasmen te elimineren en stijfheid in de wervelkolom te elimineren. Met oefentherapie kunt u het spierkorset versterken en de fysieke mobiliteit van de patiënt als geheel vergroten, wat een belangrijke factor is bij het stimuleren van de bloedcirculatie en het herstellen van de longventilatie.
Voordat u een reeks speciale oefeningen uitvoert, moet u een lichte algemene warming-up doen, gericht op het opwarmen van de spieren, of een warme douche nemen. Een goede warming-up vóór het sporten helpt blessures te voorkomen. Alle bewegingen moeten soepel zijn; scherpe bochten en bochten, die ruggengraatletsel kunnen verergeren, moeten worden vermeden.
Osteochondrose van de thoracale wervelkolom is een chronische ziekte die de levenskwaliteit van de patiënt aanzienlijk vermindert en gevaarlijk is vanwege de complicaties ervan. Tijdig overleg met een arts en een competente, uitgebreide behandeling, gestart vanaf de eerste tekenen van de ziekte, zullen helpen het pathologische proces te stoppen en onaangename symptomen te elimineren.